به هر حال هر يك از ما در زندگي به نوعي گرفتار اين قرار هاي ملاقات هستيم. سوال اينجاست كه چگونه مي توانيم پيروز ميدان باشيم؟ آيا بايد خوبي هايمان را در حد مبالغه بالا ببريم و يا صرفا حقيقت را باز گو كنيم؟ چه چيزهايي برنده و بازنده را مشخص مي كنند؟ در اين قسمت "قانون هايي" را براي پيروزي در دنياي قرار و ملاقات به شما آموزش مي دهيم. هر كدام از آنها را كه تصور مي كنيد براي شما كارساز واقع خواهند شد را انتخاب كنيد:

بقیه تو ادامه مطلب  .............

این اولین خاطره هست که توی این وبلاگ میزارم :

یه روز داشتم تو خیابون قدم می زدم که یه صدای شنیدم که می گفت داداش .......دوباره صدام زد .......داداش  ...

یه خرده مکث کردم  دیدم یه خانم  جوان یه بچه هم توبغل داره ...تعجب کردم ...توفکر بودم که گفت ....بله با شما هستم ...گفتم  بفرمایید ....گفت  ممکنه یه لحظه بچه ام رو نگهداری میخوام تلفن بزنم : گفتم باشه  بجه را داد تو بغل ما ....من یه خرده فاصله گرفتم ..که  نشنوم تو تلفن چه میگه که  یه دفعه متوجه شدم که این خانم نیست ............ نیست ..............که نیست ............گفتم خدایا  چکار کنم  با این بچه  ........الکی صاحب بچه شدم..

این طرف و آن طرف رو نگا ه کردم  دیدم که  هیچ خبری نیست که نیست .......... یه دفعه سیل عظیم از جمعیت ریخت سرم که این بچه مال کیه ............... گفتند دزدیه................. گفتم نه بخدا ............ بیا حالا درست اش کن که بگه که  دزدی نیست  .................آغا...............داشتند ما را می بردند  .......... پاسگاه انتظامی به جرم  بچه دزدی .......................که یه دفعه ................. یه دفعه از خواب  پریدم  ...............دیدم که هیچ خبری نیست .................همش خواب بوده ............... خوشحال شدم که  خواب بوده نه واقعیت................

اگر دوست داشتید با زهم  از این نوع داستان را بخونید این وبلاگ  هفته گی  شاید هم  روزانه آپ بشه .........

این وب را درست کردم تا حرف دل یا خاطره یا  نوشته های خط خطی خودم را این تو بنویسم

اگر دوست داشتی دیوونه بازی های منو بخونید حتما به این وب سر بزنید

منتظر نظرات شما هستم

دود می خیزد ز خلوتگاه من
کس خبر کی یابد از ویرانه ام ؟
با درون سوخته دارم سخن
کی به پایان می رسد افسانه ام ؟
 دست از دامان شب برداشتم
تا بیاویزم به گیسوی سحر
خویش را از ساحل افکندم در آب
لیک از ژرفای دریای بی خبر
بر تن دیوارها طرح شکست
کس دگر رنگی در این سامان ندید
چشم می دوزد خیال روز و شب
از درون دل به تصویر امید
 تا بدین منزل پا نهادم پای را
 از درای کاروان بگسسته ام
 گر چه می سوزم از این آتش به جان
لیک بر این سوختن دل بسته ام
تیرگی پا می کشد از بام ها
 صبح می خندد به راه شهرمن
 دود می خیزد هنوز از خلوتم
با درون سوخته دارم سخن